Het ochtendnieuws begint met 3 stakingsmeldingen. Nice….

NOT

Het laat niemand nog ongemoeid. De kranten staan er iedere dag vol van, al maanden aan een stuk. Eigenlijk al langer dan één jaar. Als ik even vergelijk met de situatie van 2002, het jaar na van de aanslagen van 9/11 in NY , dan kan je wel stellen dat we er nu, globaal economisch gezien, nog slechter aan toe zijn.

De economische instabiliteit was in 2001 te wijten aan terroristische aanslagen, maar dat zijn dan zaken waarvan je ergens wel weet dat de situatie er zich zal op verbeteren binnen een behoolijke termijn. Ook toen was het financiëel een zure appel om in te bijten. M’n werkgever destijds (Streamcase) was een start-up die zich richtte op digitale media en was volledig afhankelijk van de financiële inbreng van venture capitalists. Het jaar na de aanslag ging de geldkraan dicht en we stonden bijna allemaal op straat. Het was dan ook zeker geen gemakkelijke periode om terug werk te vinden.
Na enkele conventionele sollicitaties (brief versturen, gesprekken, enz..) ben ik overgeschakeld op een andere en meer spontane, sociale manier van solliciteren. Beurzen en events binnen m’n sector bezoeken, social networking met ex-collega’s. Toen was dat geen voor de hand liggende zaak. Facebook, myspace, linkedin, daar was helemaal nog geen sprake van.

Eén van m’n beste vrienden, den Rudi die toen bij Microsoft werkte, daar kon ik altijd wel op rekenen. Was er een Microsoft conference in België dan kon ik daar met een guest entry altijd kosteloos naar toe. Dat zijn uiteindelijk misschien maar kleine gebaren maar ‘t was duidelijk wel ene met een sneeuwbaleffect. Op één van die events kwam ik Peter Hinssen tegen het lijf. Bijzondere kerel, serial entrepreneur, charismatische IT-evangelist/speaker en tevens ook m’n eerste werkgever in 1997 (e-COM interactive). Na wat smalltalk heeft die me in contact gebracht met wat niet veel later m’n nieuwe werkgever werd (Amplexor). Iedere dag op en af tussen Gent en Leuven, met de wagen. Het was een noodzakelijke aanpassing.

Kunnen rekenen op steun is zeker niet onbelangerijk. ‘k Zou bijna vergeten dat ik Rudi ook wel aan een nieuwe job heb geholpen bij FinArch toen er wat “sleur” zat op z’n job bij Microsoft. Ja, de liefde was wat over.

Social networking, het belang ervan wordt vaak onderschat.

In die periode werd er ook redelijk geschroeft aan de lonen, wat zowat algemeen was in de sector. Toen had ik soms ook wel het gedacht van,”hmmm owkey, effe moeilijke periode”, maar er zit nu eenmaal geen “hoofd-laten-hangen” mentaliteit in me.

Met wat geluk heb ik dan toch, redelijk goedkoop nog, een lening kunnen krijgen voor een appartement in ‘t centrum van Gent. Had ik enkele jaren gewacht dan kon ik kopen waarschijnlijk voor goed op m’n buik schrijven… denk ik.

Het afbetalingsplan was goed doenbaar. Ik moe(s)t als alleenstaande zeker niet “boemelen” met m’n geld, dat was zeker. Iedere maand budgetteren en tot anderhalf jaar terug liep dat altijd mooi break-even. De eerste jaren afbetalen, het schijnt normaal te zijn dat je wat voorzichtig moet zijn. Sommige van m’n kennissen denken dat ik een grootverdiener ben. They could be no more wrong then that. Talent om economisch te leven en financieel goed aan je budgettering te houden is de sleutel.

Echter, hoe meer de tijd verloopt, hoe meer en meer dat de broeksriem nog verder dicht moest en ‘t is al zo ver gekomen dat de money-flow op m’n spaarrekening in de verkeerde richting gaat. Dat alles duurder geworden is, dat merk ik zeker wel aan alle binnenlopende facturen. Oké, ik ben ondertussen nog es verandert van job en de m’n loon ligt nu het laagst sinds 2002.

Toch lig ik niet klagen. Mijn koopkracht daalt, dat is bijna een pijnlijke zekerheid en alhoewel m’n financiële situatie me bijna verplicht om drastisch m’n inkomstenstrategie aan te passen kan ik het niet in me opbrengen om heel negatief naar de toekomst te kijken. Alles behalve eigenlijk.

Eigenlijk probeer ik met een heel lang verhaal duidelijk te maken dat je nooit je hoofd mag laten hangen en pessimistisch naar de toekomst kijken. Heel dat staken-gedoe van afgelopen maandag, dat is zeker geen oplossing maar wel een duidelijk signaal maar wat niet kan is een kettingreactie van stakingen of zo van die hilarische situaties waar het personeel het management van het bedrijf in gijzeling neemt.

Rond de economische gebeurtenissen van de afgelopen weken en heel de politieke mailaise die al een tijdje aan de gang is zou ik m’n mening ook wel nog kunnen neerpennen in vorm van een encyclopedie, maar ‘t belangerijkste is nu dat we er uit geraken en ‘t mag duidelijk zijn dat er misschien wel eens aan gedacht mag worden om het oude politieke systeem overboort te gooien willen wel als België/Wallonië/Vlaanderen nog erges geraken.

Who the f*ck cares waar dat naar toe gaat met B-H-V als heel het land economisch op z’n gat gaat? Niemand toch! ‘k Heb eigenlijk ook nooit begrepen dat wij met een assymetrsiche politieke structuur zitten en dan nog met minister posten voor Brussel en ‘t is maar een scheet groot. Komaan zeg. België zit met een dik gezwollen poliek kankergezwel die teert op oude gewoontes, veto’s en verworven rechten.

Snij dat er toch eens uit.