Over deze post heb ik toch wat zitten nadenken. “Zou ik ze nu schrijven of niet?” Niet dat het onderwerp me heel moeilijk valt, maar ‘t is gewoon dat ik niet graag over al te persoonlijke dingen begin. Gezondheid hoort daar bij. De voornaamste reden waarom ik dat hier nu toch online zet is omdat ik meer en meer te kampen krijg met onbegrip. Onbegrip waarom ik, soms “last minute”, afhaak voor afspraak met vrienden.

Wie me al langer dan vandaag kent weet dat ik het soms wat lastig heb met de rug. De pijn heb ik eigenlijk al zo lang dat ik me niet meer herinner wanneer dat het precies begon. Ik was zeker nog geen 20. Geen last tijdens het sporten, maar soms door de hel gaan daags erna. Toen ik 25 was voor de eerste maal met het probleem naar de arts gestapt omdat de pijn zo hevig was dat ik er nauwelijks mee kon wandelen. Allerlei basis onderzoeken gehad zonder dat er echt een duidelijke oorzaak aan het licht kwam. Uit allerlei flexibiliteitstesten bleek het bijna onmogelijk een zwaar probleem te kunnen zijn. Op de foto’s was ook steeds geen probleem waar te nemen. “overbelasting”, zo werd het omschreven. Leek me destijds ook niet zo raar aangezien ik nogal zwaar aan duursport deed.

Pijn, je leeft er op den duur mee leven. Nu toch al meer dan 14 jaar.  Jaar op jaar werden de pijnlijkste momenten heviger en heviger tot op een niveau dat m’n lichaam koorts begint te kweken door de graad van de pijn. Ieder jaar opnieuw foto’s nemen en onderzoeken doen zonder dat er maar iets aan het licht kwam … tot vorig jaar dan.

Als een bom bij klare hemel kwam het volgende plaatje uit de RX.

Het was me meteen al duidelijk dat ik de 2 daagse looppartijtjes van 10km best wel achterwege liet. Eén discus zo goed als verdwenen en 2 verwrongen wervels met scoliose als gevolg. Nog niet oud, maar wel al versleten.

Waarom kwam dit vorig jaar pas, na meer dan een decennia aan het licht? De klachten die ik had waren vooral in de lies en de artsen en specialisten lieten dus ook steeds veel te laag foto’s te nemen.

Op de MRI van 2 weken is het iets duidelijk er te zien. De 2 bovenste wervels in het plaatje zijn redelijk “plattekes”. De MRI werd genomen om na te gaan of een operatie te overwegen valt. Volgens de behandelende geneeskundige is de aandoening op die plaats te complex om iets te ondernemen.

“Ge gaat met de situatie en de pijn moeten leren leven”.  Het rolde zo gemakkelijk van m’n specialist zijn tong.

Als ik mensen hoor klagen over pijn, dan vraag ik me soms af of ze echt wel weten wat echte pijn is. Weken aan een stuk 4 à 5 uur slapen, nadenken en concentreren bij iedere beweging, concentratie die wegslipt iedere keer je lichaam met veel overtuiging duidelijk maakt dat het geen plezier beleeft en je weekends plannen zodat je het minst pijn hebt. Boodschappen doen, ik kijk er niet naar uit en uitgaan… als het nog draaglijk is, want pijnstillers heb ik voor de situatie nauwelijks genomen.

Tot nu dan…

Volgende week ga ik voor de eerste maal naar de “pijnkliniek”. Akelig vind ik dat. Als ik dat al eens laten vallen in een gesprek bij vrienden en kennissen dan staan ze vol ongeloof naar mij te kijken. “gij, zo ne beer”. Sporten doe ik nog meer dan de meeste van m’n kennissen, ik heb me gewoon aangepast naar alternatieven. “Rust roest”, zeker in deze situatie. De spieren moeten soepel en toch stevig blijven want ze moeten het tekort aan “suspension” opvangen.  Doe ik dat niet, dan zou de pijn nog ondraaglijker worden. Ja, de verpakking ziet er nog goed uit, juist het binnenwerk is al wat versleten.

In principe ben ik tegen zulke anti-pijn dingen, maar ik zou nu wel graag eens weten, na al die jaren, hoe dat is om zonder pijn te gaan slapen,  op te staan en rond te wandelen. Gewoon eventjes. Daarna zie ik wel weer verder.

Geen paniek he, het valt allemaal nog wel mee vind ik. ‘t Is gewoon iets waar ik blijvend rekening moet houden.

Ondertussen, als ge mij ziet mankepoten of te horen krijgt dat ik laat afweten, dan hoef je niks te vragen of zeggen. Gewoon es begripvol knikken. Meer hoeft dat niet te zijn.

Komende zomer vind je in de H&M een hele reeks t-shirts met leuke prints terug in de rekken.

Op één van de t-shirts staat een bekende,  toch binnen een bepaald milieu. Tom Eerebout a.k.a. Clyde Burrows had één van zijn foto’s ingediend als deelname aan een wedstrijd georganiseerd door H&M. De winnende foto’s zouden dan als print gebruikt worden in de nieuwe zomercollectie.

The lucky basterd  is a winner.

Tom oa ook gekend van de Pretend It Never Happened party/fashion blog werkt en woont momenteel in London als assistent bij Dazed Magazine. (denk ik …)

Thumbs up!

Gisteren avond hield Vive La Fête een “secret gig” in het Brusselse. Meer bepaald in Chalet Robinson in Terkamerenbos.

De gig werd gehouden in context van de “Nightwolves” reklame campagne van het drankmerk Eristoff dat conceptueel uitgewerkt is door Famous. Door online deel te nemen aan de campagne kon je een ticket bemachtige voor deze gig.

Het was een spetterende avond, alhoewel vond ik dat het aanwezige volkje precies wat bang was om compleet uit de bol te gaan. Typische Belgische mentaliteit. Gelukkig was het optreden heel lang en kon het overvloedige en gratis drankverbruik het tij keren.

Natuurlijk had ik m’n fototoestel mee en heb ik her en der wat kiekjes genomen, in zowat de slechts mogelijke lichtomstandigheden. Het resultaat mag er best wel nog zijn vind ik.

De beperkte set kan je hier bekijken.

In ieder geval een zeer geslaagde avond. Dank je “Famous Bert” ^^

Koning Albert verliet in de vooravond, na het aanvaarden van het ontslag van de regering, het paleis in een kleine Fiat met koningin Paola aan het stuur.

Zou je niet meteen verwachten, een vorst die zijn paleis verlaat in een kleine Fiat. En neen, geen privé chauffeur, maar zijn eigen vrouw, de koningin, aan het stuur.
“Eenvoud siert”, zeg ik dan.

Bron : De Morgen

Wie “tuin” zegt doet meteen denken aan “gras”.

Zelf heb ik een piepklein standstuintje. Hoh ja, ‘t is eigenlijk zelf geen tuin te noemen. Het is een lapje grond van 8, 20m op 4m die aan m’n terras paalt. Een mooi knus hoekje.

Onlangs hebben ze de aanpalende muren gerestaureerd en ziet  hoek er al veel frisser uit. Eindelijk, want we hebben er een tijdje moeten op wachten. Nu kan er ook eens iets gebeuren met de tuin.

Gras. Dat ga ik eens proberen. Geen speelgras maar siergras. Veel wordt daar toch niet op gewandelt en veel zonlicht krijg het ook al niet. Volgens de kenners ideaal voor siergras.

De komende dagen woel ik de grond eens om en probeer ik het wat te egaliseren. Er zitten hier en daar wat hoogteverschillen in. Die moeten eerst weggewerkt worden voordat het plaatsen van de graszoden kan beginnen. Graszaadjes strooien, daar doe ik niet aan mee. Je hebt daar de juiste materialen voor nodig en doorgroei is al een probleem op plaatsen met weinig zonlicht. Uiteindelijk zijn graszoden ook helemaal niet zo duur en de oppervlakte is heel beperkt.

Dus buren, verwacht je in de komende weken aan een groen lapje grond in de hoek van “den blok”