Zo voel ik me nu. We zijn vandaag al woensdag en de eerste dag, sinds zaterdag avond, waar m’n lichaamstemperatuur onder de 38C duik. Eindelijk! Want ik kwam er verre zot van.

Slapen, drinken en smerige pillen slikken. Buh. Het is jarenlang geleden dat ik nog zo koorts heb gekweekt en laten we eerlijk zijn, het mag ook meteen de laatste keer zijn.

Je bent daar stikke kapot en futloos van. Daarnet heb ik even wat pannenkoeken gebakken en ‘t papier naar de gemeenschappelijke container gebracht. Had ik een batterijindicator op m’n lichaam dan stond die na die luttele inspanningen van deze morgen terug in ‘t rood. Nog enkele dagen verder blijven rusten is dus de boodschap.

Je moet dat toch maar kunnen, zo rustig zijn en niks doen. Ik wordt daar rusteloos van. Momenteel zit ik wat op de pc te tokkelen terwijl ik naar buiten zit te gluren. Er  wandelt hier best wel nog veel volk door deze straat. De hoeren net om de hoek zullen daar zeker wel iets mee te maken hebben.

Aan het Sint Pietersplein in Gent, daar heb je een rusthuis en zitten enkele bewoners op het gelijkvloers. De gordijnen staan net nog een beetje open zodat ze een duidelijk zicht hebben op wat er zich op straat afspeelt. Telkens ik daar voorbij moet, en er zit iemand aan ‘t venster, dan zwaai ik even met een glimlach op het gezicht en krijg dan met evenveel overtuiging een vriendelijke glimlach terug.

Daarnet wandelde er iemand voorbij, keek in een flits door m’n raam en zwaaide me toe met een glimlach op haar gezicht.