Proficiat Linda, dat verdient al eens een nachtje rust.

Bron : De Morgen

M’n blurb book is dus toegekomen. Sneller dan verwacht. Eigenlijk ligt het nu al een goeie 2 weken hier op tafel. Hooguit tijd om m’n bevindingen eens neer te pennen.

Het boek werd geleverd in een stevige kartonnen verpakking waarin het boek nog eens in bubblewrapping zat. Niks op aan te merken dus. Keurig en stevige.

Bij het uitpakken was me meteen al duidelijk geworden dat ik waarschijnlijk een foutje had gemaakt bij het plaatsen van tekst op de cover want de eerste regel lag met de bovenkant op de plooilijn. Na controle in Adobe Indesign bleek dat inderdaad het geval. Spijtig dat ik dat tijdens de productie niet had opgemerkt. Waarschijnlijk per abuis wat versleept net voor het exporteren.  Nu ja, lessons of life.

Als afwerking heb ik gekozen voor Premium Quality paper en een harde kaft. Over de kwaliteit van het papier, de kaft of het drukwerk heb ik helemaal niks op aan te merken. Alles oogt heel professioneel.

Er zijn wel een aantal zaken die me storen, maar dat zijn dan vooral details zoals plaatsing van de tekst, gekozen lettertype en layout in het algemeen. Zaken die ik zelf in de hand heb, maar die ik zeker niet meester ben. De volgende keer neem ik er iemand bij die wat kennis van zaken heeft. Kwestie van wat professionele feedback en bijsturing te krijgen. Of de kleuren van het drukwerk getrouw zijn weergegeven kan ik niet zeggen. Zelf beschik ik namelijk niet over gecalibreerde schermen, maar ik vermoed dat dat ook wel in orde zal zijn.

Er was wel één zaak waar ik enorm voor vreesde, omdat ik er over had gelezen in andere recenties/blogposts, en dat is die enorm  storende witte boord tussen 2 pagina’s. Vooral als je foto’s over 2 pagina’s heen laat lopen kan dit wel eens pijnlijk hard in het oog vallen. Dit komt door inbindtechniek, in dit geval lijmen.

Soms valt het op en soms niet. Je moet er wat geluk mee hebben.

Het is m’n eerste Blurb book en zeker niet m’n laatste. Deze eerste was een samenplaksel van allerlei leukste momenten van de afgelopen jaren, niet echt rond een bepaald thematiek.

Het volgende Blurb book zal eentje zijn van een groter formaat. Een prentboek voor in de woonkamer. Maar voordat ik daar aan begin zal ik best eens conceptueel uitdenken waar ik er mee naar toe wil gaan. Uit de losse pols aan een dergelijk project beginnen lijkt me gedoemd om te mislukken.

Om te eindigen nog enkele teasers ^^

Geïntresseerden kunnen bij me thuis gerust eens komen kijken. ‘k Zal de pagina’s met de blote billen vakkundig afschermen ^^

De tijd vliegt. In 2012 zijn het Olympische Spelen in Londen. Eigenlijk volg ik die Spelen niet zo, buiten datgene wat ze op het avondjournaal tonen. Live naar de Spelen kijken dat is voor studenten met te veel tijd, werklozen en bejaarden. Bij de afgelopen editie in Peking, daar was de tijdzone een extra demotiverende factor.

Er zijn natuurlijk wel een aantal disciplines die ik de moeite vind om naar te kijken. Baanrennen is daar één van, maar blijkt het programma redelijk wat ingekort te zijn.

Tijdens de Olympische Spelen in Peking waren er 7 disciplines voor mannen en slechts 3 voor de vrouwen en daar  wil het OIC (Olympisch commité) nu vanaf want die waren ontevreden over de ongelijke verdeling  van mannen en vrouwen, mede  op advies van de UCI (Union Cycliste International).

In Londen zullen er dan 5 disciplines zijn voor zowel mannen als vrouwen. Individuele sprint, teamsprint, keirin, teamachtervolging en het omnium.

Geen ploegkoers, geen puntenkoers en ook geen individuele achtervolging meer. De eerste 2 zijn toevallig wel de enigste disciplines waar België medaillekansen had. Zal 2012 dan een medailleloos Olympische Spelen worden voor België? Gelukkig zijn Justine en Kim er terug.

 Moeten de mannen nu echt inboeten omdat die koeien niet alle disciplines aan kunnen? Dat is toch de wereld op z’n kop. Hopelijk zien ze hun fout nog op tijd in.

Ondertussen kunnen we wel verder blijven lachen bij de keirin nummers voor vrouwen. Heb je dat al eens gezien? Ik zit altijd te wachten op ‘t moment dat ze het bordje “convoy exceptionel” aan de derny hangen.  Die vrouwekonten jong, zo een gevaarte op de baan.

Zo voel ik me nu. We zijn vandaag al woensdag en de eerste dag, sinds zaterdag avond, waar m’n lichaamstemperatuur onder de 38C duik. Eindelijk! Want ik kwam er verre zot van.

Slapen, drinken en smerige pillen slikken. Buh. Het is jarenlang geleden dat ik nog zo koorts heb gekweekt en laten we eerlijk zijn, het mag ook meteen de laatste keer zijn.

Je bent daar stikke kapot en futloos van. Daarnet heb ik even wat pannenkoeken gebakken en ‘t papier naar de gemeenschappelijke container gebracht. Had ik een batterijindicator op m’n lichaam dan stond die na die luttele inspanningen van deze morgen terug in ‘t rood. Nog enkele dagen verder blijven rusten is dus de boodschap.

Je moet dat toch maar kunnen, zo rustig zijn en niks doen. Ik wordt daar rusteloos van. Momenteel zit ik wat op de pc te tokkelen terwijl ik naar buiten zit te gluren. Er  wandelt hier best wel nog veel volk door deze straat. De hoeren net om de hoek zullen daar zeker wel iets mee te maken hebben.

Aan het Sint Pietersplein in Gent, daar heb je een rusthuis en zitten enkele bewoners op het gelijkvloers. De gordijnen staan net nog een beetje open zodat ze een duidelijk zicht hebben op wat er zich op straat afspeelt. Telkens ik daar voorbij moet, en er zit iemand aan ‘t venster, dan zwaai ik even met een glimlach op het gezicht en krijg dan met evenveel overtuiging een vriendelijke glimlach terug.

Daarnet wandelde er iemand voorbij, keek in een flits door m’n raam en zwaaide me toe met een glimlach op haar gezicht.

Hier ga ik niet veel woorden aan verspillen. De kranten stonden de afgelopen dagen al vol met schrijnende taferelen.

Benifietavonden en inzamelakties, je kan ze niet ontwijken en je mag ze niet ontwijken.

Een getal van 3 cijfers.

Ik heb alvast mijn bijdrage geleverd. . . U toch ook?