Zo titelde een artikel in De Morgen. Zo iets trekt natuurlijk de onmiddelijke aandacht van iedere internaut.

Als ik de korte conclussies van het onderzoek lees begin ik me toch af te vragen of het allemaal niet wat overroepen is. Heel beknopt komt het er op neer dat men vreest dat het tekort aan fysisch sociaal contact door het stijgend gebruik van internet communities zoals Facebook en Twitter onze maatschappij schaadt.

Twitteren doe ik niet zo vaak en Facebook, daar loop ik ’s avonds zo es door op ‘t gemak. ‘t Is niet dat ik daar iedere 10 seconden op die refresh-knop sta te drukken. Na de kantooruren ben ik minimaal online. Oké, MSN messenger staat op en op de achtergrond staan Facebook en Twitter wel in één of andere browser “idle” te wezen. Eigenlijk schenk daar geen aandacht aan tenzij er iemand contact met me opneemt. De, al dan niet, subtiele waarschuwingtoontjes bliepen dan door de speakers.

“Normale” mensen zijn, denk ik, op sociaal vlak auto-regulatief op de manier waarop ze met elkaar omgaan. Die online tools maken het gemakkelijk om wat op de hoogte te blijven van elkaar, maar een mens geeft nog altijd meer belang aan sociaal fysisch contact. Als het lang geleden is dat ik iemand nog gezien heb, dan ga ik die niet gaan overladen met “pokkes” en korte berichten tenzij voor het maken van een in-real-life (irl.) afspraakje.

Online netwerken die opgezet worden om menselijke interactie te vervangen hebben volgens mij nooit kans op slagen. Geen wonder dat ik Second Life vanaf de eerste dag een hype vond. Het duurde enkel wat langer dan verwacht voordat het licht daar uitdoofde.

Ow ja, meer dan 90% van m’n Facebook contacten ken ik van het dagelijkse leven, dus is Facebook niks meer of minder dan een levendige online adressenlijst. Niks voor niks noem ik Facebook “the next generation white-pages”.

Toen ik dit zag kwam ik bijna in ademnood van ‘t lachen.  Gevaarlijk, die blondjes.

Kijkadvies : regelmatig op pauze drukken en bekomen alvorens verder te kijken.

Happy birthday partygirl …