Als ik zo’n postkantoor binnenstap dan ontdoe ik me van alle clichematige vooroordelen die ik vaak over postbedienden te horen krijg of denk ik “‘t zal zo erg wel niet zijn”.

*Pom*

Tot je daar aan het loket staat en je van de eerste seconde met de neus op de feiten wordt gedrukt.  Neig.

- “Dag mevrouw, ik heb een pakket postliggend laten versturen naar dit kantoor”
- (plat gents) “Wadde menier?” *trekt daarbij blik in de zin van “kerel, waar kom jij nu mee af?”

Ze loopt effe tussen de postrekken met een totaal gedemoitiveerde en ongeintresseerde blik. Geen glimlach of niks. Top of the bill antwoordt ze me dan nog terug zonder me een aanblik te gunnen. Gewoon antwoorden met de kop naar beneden. Jezus.

Ik snap meer en meer waarom die in een kooi zitten.