Op 31 juli 1993 sliep ik nog op éénzelfde kamer als m’n tweelingsbroer. We lagen beiden ’s ochtensvroeg in bed te slapen toen ons moeder de kamer kwam binnengevlogen.

“Ge kunt nooit geloven wat er gebeurd is!”, zei ze met verheven stem.

“Ja, de koning is gestorven” antwoordden we beiden met gesloten ogen en in koor, helemaal niet beseffende hoe gelijk we hadden.

Grappig en raar maar waar.