Donderdag morgen, 00:44

Het alarm van het Freinetatheneum, hier net om de hoek, begon te loeien. Oordoopjes of geen, dat ding is zo luid dat het heel de blok wakker maakt.

Het is dan ook mijn verbazing dat na 5 minuten hard loeien ik de enige was die op straat stond en de moeite nam om eens een kijkje te gaan nemen. De deuren waren niet geforceerd en er stond geen enkel venster open.

We leven in bange een “ik trek het mij niet aan” maatschappij. Als het zich individueel geen nadeel berokkent dan trekt men zich daar precies geen moer van aan. Ofwel is iedere buurbewoner een vaste slaper of een enorme broekschijter. Dat soort, kop-in-de-grond/hoofd-onder-het-deken mentaliteit, ik kan me daar soms enorm aan storen. Het is nu niet dat het alarm van die school iedere week af gaat. De laatste keer was precies 2 jaar terug en ik was toen ook gaan kijken, na een kwartiertje of zo. Het alarm ging voor een 2de keer af. De deur was geforceerd en de buurvrouw wees naar het eind van de straat terwijl ze zei,”ze zijn langs daar gelopen”. Een partijtje ochtendjogging om 05.30. ‘t Is niet aan mij besteed.

Voor de buurtbewoners heb ik nog een bericht. Als het alarm van mijn bescheiden hutje begint te loeien dan kan je best altijd eens gaan kijken want het ding is rechtstreeks aangesloten op de rookdetectoren. ‘k Kot kan dus in vlammen staan.