Je kent ze wel, de myspace/facebook/whatever profielen zonder duidelijk omschrijving of naamgeving waardoor je helemaal niet kan zien wie of wat er achter steekt.

Als ik van een dergelijk profiel een “friend request” binnen krijg dan vraag ik altijd eens vriendelijk wie dat ze zijn. Blijft het antwoord van de persoon achter het profiel al even vaag als het profiel in kwestie zelf, dan druk ik op “deny”.

Incongnito types, ik ben er geen fan van. Ook hoef ik geen 1001 vrienden in m’n lijst te hebben. Dat is voor mensen die hele dagen virtueel leven. Niet dat er daar iets verkeerd aan is, je ziet trouwens een sterke verschuiving in sociale communicatie van “real life human interaction” naar “online interaction”. De mogelijkheden zijn gewoon weg ook “limitless”. Wie heeft er tegenwoordig nu niet een handvol vrienden of een lief/partner die die heeft leren kennen via ‘t internet?

Community sites en blogs… ze zijn niet meer weg te denken en dat is maar een goeie zaak ook. Ze stimuleren in een bepaalde zin ook om je grenzen te verleggen. Ook geografisch. Digitale vrienden bezoeken in het buitenland, het is geen onbekend fenomeen. En de blogmeetings waar de geeks elkaars brillen en techno-gadgets met elkaar vergelijken en bespreken kom je regelmatig tegen.

Maar ook online hanteer ik dezelfde criteria als “in real life”, zoals m’n mama altijd duidelijk heeft gemaakt : “don’t talk to strangers”