plots dat het al een heel lange tijd geleden is dat ik mijn “oude” D70 nog heb gebruikt. Ongeacht de enorme vooruitgang in Nikon modellen van de laatste jaren blijf ik er waarschijnlijk wel nog een tijdje mee plakken.

De volgende aankoop zou dan toch D300 body zijn of equivalent. Dat zal niet voor binnenkort zijn. M’n prachtige nieuwe fiets genoot van een ietwat hogere prioriteit. Ik kon echt niet meer zonder.

Nieuw fototoestel : toekomstmuziek.

Gisteren liep Dj/producer Tiga rond op de Oude Beestenmarkt, thuisbasis van de De Waele broertjes. Een schil contrast met zijn foto op zijn website en platenhoezen. Geen zelfverzekerde uitstraling met stevig donker haar maar een klein tenger ventje die altijd een pet draagt om zijn kalende krullenbol te verbergen.

Mensen die zichzelf niet kunnen zijn, I have an issue with that. Maar ja, marketinggewijs ligt die “au naturel” misschien niet zo goed in de markt.

De laatste week ben ik keiveel aan het dromen geweest. Tot 2 keer toe was ik zo precies half bewust dat ik aan het dromen was. In dat geval heb ik één test exit-strategie. Luid beginnen brullen en roepen.

De intensiteit van de droom-inspanning maakt dan precies een sprong van droom naar realiteit waardoor ik ineens, en al luidkeels roepend, wakker word in bed. Grappig eigenlijk, zo van in ‘t zwembad ineens in je bed belanden en eigenlijk had ik geen reden om uit die droom te stappen want ze was best wel aangenaam.

Voor de mensen onder ons die enigszins interesse hebben in fotografie hoeft deze beurs eigenlijk geen introductie. Deze 2-jaarlijkse fotobeurs valt dit jaar van 23 tot 28 september.

Ze staat al weken vet gemarkeerd in m’n agenda want ik wil ze eigenlijk zeker niet missen.

Spreekt voor zich dat ik daar naar toe zal gaan en waarschijnlijk wel met de wagen. Een oproep aan de geïntresseerden: ik neem passagiers mee. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde. Exacte datum valt overeen te komen. Dat is ook de reden voor deze nogal “early bird” post.

Ik rij waarschijnlijk via “de metropool” Antwerpen, dus als je langs de baan woont, geen probleem.

Donderdag morgen, 00:44

Het alarm van het Freinetatheneum, hier net om de hoek, begon te loeien. Oordoopjes of geen, dat ding is zo luid dat het heel de blok wakker maakt.

Het is dan ook mijn verbazing dat na 5 minuten hard loeien ik de enige was die op straat stond en de moeite nam om eens een kijkje te gaan nemen. De deuren waren niet geforceerd en er stond geen enkel venster open.

We leven in bange een “ik trek het mij niet aan” maatschappij. Als het zich individueel geen nadeel berokkent dan trekt men zich daar precies geen moer van aan. Ofwel is iedere buurbewoner een vaste slaper of een enorme broekschijter. Dat soort, kop-in-de-grond/hoofd-onder-het-deken mentaliteit, ik kan me daar soms enorm aan storen. Het is nu niet dat het alarm van die school iedere week af gaat. De laatste keer was precies 2 jaar terug en ik was toen ook gaan kijken, na een kwartiertje of zo. Het alarm ging voor een 2de keer af. De deur was geforceerd en de buurvrouw wees naar het eind van de straat terwijl ze zei,”ze zijn langs daar gelopen”. Een partijtje ochtendjogging om 05.30. ‘t Is niet aan mij besteed.

Voor de buurtbewoners heb ik nog een bericht. Als het alarm van mijn bescheiden hutje begint te loeien dan kan je best altijd eens gaan kijken want het ding is rechtstreeks aangesloten op de rookdetectoren. ‘k Kot kan dus in vlammen staan.