Anno 1999. My name is D’hont, Frederick D’hont. Een licence to kill had ik net nog niet op zak, wat ik wel had was het geluk om één van de buitenlandse luxe oorden te bezoeken die als locatie werden gebruikt voor één van de Bond films. Grand Dolder in Zurich is één daarvan. Het hotel heeft een heel lange restauratie achter de rug (sinds 2004) en is eigenlijk na een even lange sluiting terug open sinds deze maand (april 2008).
De context van mijn aanwezigheid daar was eerder een “Mission Impossible”. Op een wat gewone dinsdag namiddag zat ik enkele voorbereidingen te treffen voor een installie van ons intranet framework, aka MIDA, bij een klant. Peter Hinssen, toen CEO van Alcatel e-Com (dat eigenlijk net op het punt stond om omgedoopt de worden tot The e-Corporation na een merger met Netitbe – ex. uitgeverij De Tijd, van Hans Cobben) naast m’n buro kwam te staan.
“Fré, wat vind jij van Zurich?” klonk het meteen. M’n eerste gedachte was meteen “ow boy, wat nu?”. Eén van de Alcatel afdelingen in Zwitserland wou namelijk ook gebruik maken van het MIDA framework om intranet applicaties te bouwen bij hun klanten. Mijn rol in het geheel is het inleiden en opleiden van het personeel ter plaatse, on very short notice. “Je hebt morgenvroeg een vlucht naar Zurich”
*Slik*. “Morgen vroeg?”. Ik lachte even, waarschijnlijk uit miserie, maar ik had een doel voor ogen en dan moet je er voor gaan en niet te veel vragen stellen. Gewoon doen die handel. Meteen kreeg ik van IT alle resources om daar ter plaatse probleemloos mijn job te kunnen doen.
Zurich is een mooie stad, echt waar. Ik was eigenlijk al meteen verliefd op de locatie. M’n eerste bezoek aan Zurich was kort, 3 dagen. Introductie doen van het product, de sales daar ter plaatse inlichten over de mogelijkheden, Q&A, hun developers inschatten en klaarstomen … You get the point.
Het enige minpunt aan het bezoek was het hotel. Een klein kamertje, zelf zo klein dat ik eigenlijk over m’n koffer moest springen om in bed te wippen want de kamer was namelijk nauwelijks groter dan het bed, die de afmeting had van een “twijfelaar”.
De 3 dagen waren om en de maandag die daarop volgde was er een debriefing in de kantoren te Merelbeke. Het werd me al meteen duidelijk gemaakt dat ik daar heel snel voor een langere periode opleiding mocht gaan voorzien. Anderhalve week werd het en na de vergadering mocht ik al meteen het nodige regelen, met betrekking tot het transport en verblijf, met onze office manager.
Al grappend zei ik dat het hotel wel al iets luxe mocht bevatten, de factuur wordt toch gepresenteerd aan Alcatel Zurich. Ik had eigenlijk nog geen flauw benul wat er me te wachten stond bij m’n tweede bezoek in Zurich.
Enkele weken later sta ik daar terug in Zurich met de koffer aan de hand. Ik was niet ver van het centrum van de trein gestapt, die een quasi rechtstreekse verbinding had met de luchthaven. Door de drukte had ik zelf nog niet de moeite gedaan om eens te kijken waar ik moest zijn voor het hotel, laat staan wat type hotel het precies was.
Ik stap af op de eerste de beste taxi die ik tegen kom. “Dolder Grand hotel, please” laat ik de man weten. De kerel fronst zijn wenkbrauwen en laadt m’n koffer in de bagageruimte. Tijdens de rit heeft de man me zitten uitvragen wat ik doe van werk en zo allerlei zaken. ‘k Heb achteraf eigenlijk maar echt begrepen waarom die man zo nieuwsgierig was.
We verlaten zo wat het centrum en rijden een stijle weg omhoog. “Damn, ‘t ligt niet in ‘t centrum” was de vervelende gedachte die in me opdrong. Die negatieve gedachte was wel heel snel omgezet naar een “deuh” en “hhmmm”, *mond hapend open uit ongeloof*-reaktie. We rijden de binnenkoer van een kasteel binnen waarvan je van de eerste indrukken meteen kon zeggen dat dit poepchique was. Ik was nog niet uitgestapt of mijn bagage verdween al naar binnen in de handen van het personeel van het hotel. Ik moest zelf niet omkijken naar de taxi want die werd betaald door het hotel. Ik zou het later wel terugvinden in de afrekening. Over maximale dienstverlening gesproken.
Het interieur was indrukwekkend. ‘t Valt wat moeilijk te beschrijven maar ‘t was luxe van begin tot einde. M’n kamer was de goedkoopste eenpersoonskamer aan iets meer dan €380 per nacht. “Eenpersoonskamer” was een zware understatement voor een ruimte waarvan de badkamer zelf groter was als de hotelkamer van m’n vorige bezoek in Zurich. “Hmm, apparte jacuzzi. Nice”.
Het was al avond en na een uitgebreide ontdekkingstocht door het hotel was het tijd voor een hapje te eten. Het restaurant zag er feestelijk uit. Ik vroeg een tafel voor 1 persoon en dat was meteen geregeld. Plots tikt er een persoon op m’n schouders en die had een keurig zwart kostuumjas in z’n handen. Als 22 jarige knaap begreep ik even niet wat er gaande was. “Sir, you have to wear a jacket.” werd me snel uitgelegd. Zat ik daar, in het restaurant van een 5 sterren hotel, met een keurig jasje aan tussen mensen waarvan hun maandsalaris mijn jaarsalaries waarschijnlijk wel ruim overtrof. Het moest allemaal nog even bezinken en wennen.
De volgende ochtend leek het centrum toch gemakkelijker bereikbaar dan ik dacht. Je kreeg tickets waarmee je gratis het openbaar vervoer kon gebruiken, voornamelijk de tram dan, en er was een privé kabellift van het hotel tot beneden aan de berg waar er een extra tram stopplaats was voorzien. *sweet* De eerste dag ging er zelf iemand van het hotelpersoneel mee tot aan de tram om me volledig de weg te wijzen. Man, ik had soms het gevoel dat ze voor iets meer je gewoon tot aan ‘t werk zouden dragen.
Anderhalve week baden in luxe. Ik kan je garanderen, het doet dan toch maar raar om terug thuis te komen op je, tot slaapkamer, verbouwde zolderkamer. Nog een geluk dat we een VISA kaart van het werk hadden om alles te betalen want de rekening was helemaal niet mals :-s Mijn reis, eerder dat jaar, van anderhalve week naar de Domenicaanse Republic was zelf nog goedkoper.
Vanessa Moreels, ik ben je nog altijd ENORM dankbaar voor je goeie smaak in hotels 
haha. Hoop ik enkel dat je niet te veel van een uitbrander hebt gekregen want ‘k heb acheraf gehoord dat men er precies niet echt mee kon lachen toen ze de rekening zagen.
Nu zou ik het wel nog eens willen bezoeken. Een nachtje daar boeken lijkt me, voorlopig dan toch, een belachelijk hoge uitgave. Een city tripje naar Zurich lijkt me plots een leuk idee.
