Ge zit gij dan es op uw gemak van een pint te genieten en dan kom je dit tegen.

Vieze ventjes die via de Telenet Hotspot in de Vooruit zitten te webcammen met elkaar. *iew* En ene dan nog in ontbloot bovenlijf waar iedereen zo effe kan mee kijken. Dat is keivies!

*bweuk*

Bestellen die handel!!

Hier moet u zijn. Happy shopping!

Een leuk fotografie concept, één waarvoor er in België ook wel een markt voor is, denk ik.

“MethodIzaz is a unique photography experience. Subjects are unaware of the exact moment they will be photographed and of the photographer’s identity. Instead, the subject is photographed completely naturally, living life as normal. “

Link : Methodizaz.com

De Noxx, een discotheek in het Antwerpse die in een mum van tijd een redelijk naam verwierf. Sinds de opening van die keet ben ik er eigenlijk nog nooit naar toe geweest. Aangezien er gisteren een feestje was die een kennis van me hielp organiseren ben ik wel eens gaan kijken. Guestlists, you got to love them.

Ik wist wel dat het ergens in de buurt van het bioscoopcomplex Metropolis te vinden was, maar niet echt precies waar. Gelukkig hebben we het internet. Effe Googlen en je hebt ook meteen de site van de keet gevonden. Mooie site, maar het duurde wel effe voor ik door had hoe de navigatie in elkaar zat. Het essensiele ontbrak er natuurlijk aan : een routemap. Neen, erger, het adres is zelfs nergens op de site te vinden. Gelukkig hebben we Google en ‘t heeft niet lang geduurt voor ik, via andere sites,  precies wist waar ik moest zijn.

De eerste indrukken zeggen het meestal altijd en laten we eerlijk zijn : ‘t is gene vetten. Meerdere personen hebben de vergelijking gemaakt met de Zillion destijds, maar ‘k vraag me nu toch wel sterk af of ze ooit de Zillion zijn binnen gestapt. Ja, de Zillion, daar hebben ze me vaak gezien, maar toen die portiers oorlog uitbrak en die kerels hun frustraties op het publiek binnen begonnen af te reageren was de lol er wel af.

De Noxx is niks meer dan een grote garage met een klank en licht installatie en dat laatste is niet veel soeps. De DJ sets die daar gedraait werden waren dat nog veel minder. Wat zeg ik nu? “DJ sets”? Ieder opeenvolgend nummer was van een andere stijl en de pogingen om de beat op elkaar te synchroniseren mislukte keer op keer waardoor je eigenlijk eerder naar een kakafonie van klanken zat te luisteren.

U kan het al raden, het was niet bepaald mijn vertrouwde uitgaansbiotoop. Een klinisch koele omgeving met een ondermaats lichtspel en barslechte DJ’s. Op 2 dansers na was het ook al gene vetten. Nu ja, eigenlijk wel vet, maar op de verkeerde manier. ‘k Heb nooit begrepen dat iemand zichzelf danser kan beschouwen als ge der uit ziet als een gebruinde kwal op 2 benen.

Het enige lichtpunt van de avond was de gratis champagne dat ik regelmatig in m’n handen kreeg toegestopt. Dank je Sander ^^ Het is altijd leuk om 2 jaar na elkaar te kunnen drinken op de kosten van de Belgische internet/community mafia die de naam Alexander Dresen draagt. Kan er iemand mij uitleggen hoe die kerel zo faillisement na faillisement gewoon zijn gang kan blijven doen? Want ik begrijp het echt niet meer.

Ze krijgen me er echter geen tweede keer naar de Noxx. Nope. Het is nu eenmaal een plek waar m’n enkel danst op de podia en de rest staat gewoon te hapen. Een beetje van een onafgewerkt “ma tu vu?” kot dus. Had er een label bestaan voor kwalitatieve discotheken, de Noxx ontving geen enkele ster.

Geef mij maar Cafe d’Anvers of de Make-Up of iets in die trend.

Afgelopen week was ik nog eens op bezoek in het ouderlijke huis. Ons moeder stond in de keuken bezig haar onttroonde spaghettie klaar te maken. ‘k Wou haar verrassen met het feit dat ik haar tickets voor Werchter had gekocht maar doe me er aan denken dat ik dat in ‘t vervolg niet online post want een bepaalde lezer was me voor. Dank je Maarten Michielsen. Die mannen van de roddelpers afdeling bij Het Laatste Nieuws toch, er staat geen rem op. Het is precies niet genoeg dat die onzen drank en spijzen thuis komt verteren, spelen ze nog een beetje pretbederver. (grapje he)

Vader de man kwam net met enkele van zijn klanten uit de massage kamer. Een oude (d’)hond(t) leer je geen nieuwe trukjes dus blijft die bij de oude. Als extra op de pensioenkas masseert die hier en daar nog wat billen. Dat gaat van jonge (top)sporters tot mederenners bij de 65+ van de WAOD.

Dat die zelf nog een deftig potje kan rijden heeft die de afgelopen weken weer eens bewezen met een sterke overwinning, een ereplaats en een 6de plaats. Bij die laatste was die iets te enthousiast in de bocht gegaan en er dus ook bijna volledig uit. Heb ik dat trekje dan toch van m’n pa geërft?

Ik kan me nog heel levendig herinneren dat ik ook soms wel es iets te hevig in de bochten ging. Koersen, dat was voor mij plezier. Tactiek? Who cares. Trappen verdomme! Bij de nieuwelingen was er een wedstrijd voor, ‘k denk Ronde van het Meetjesland, in Zomergem. De aankomstlijn was een ietwat stijle klim naar de kerk. Afwerken, dat is altijd iets voor m’n broer geweest en dat lukte meestal wel altijd. Behalve toen. Na de aankomst zei die, “der was daar een zot van onze ploeg alles aan ‘t geven en het was bijna onmogelijk om nog op te schuiven”.U raadt het al, die zot, dat was ik.  Gelukkig was de tactiek er dan weer wel op de baan. Haha, die tegenstanders konden soms hun helm opeten door onze tactische spelletjes. Fre werken en Patrick  afwerken. Zelf winnen dat interesseerde me niet zo veel. Een collectieve overwinnig was des te belangerijker en het moest vooral plezant zijn.

Niet lang na wat “smalltalk” lag ik ook op die massagetafel. Een beetje verwarmende zalf tussen de olie en wrijven maar. Op dat moment is het compleet “zen” in m’n hoofd. Soms iets te want ‘k val soms in slaap op die tafel. Het is ook een beetje een moment om wat rustig bij te praten en/of op de hoogte te geraken van de roddels. M’n vader zijn stem klonk tevreden, want dat was hij ook. Heel tevreden zelf. De reden daarvoor was enkele publicaties in Het Laatste Nieuws en Cyclo Sprint. Op pagina 26 van HLN van 13 maart staat er een artikel met de wel heel duidelijke titel “Het is weer menselijk”.

 “De eerste sporen van “het nieuwe wielrennen” waren in de derde rit van Paris-Nice duidelijk merkbaar. “Ik beleef opnieuw plezier in de bergen” merkte Monfort op.”

Een lager gemiddelde en gelijkmatig tempo, dat was precies lang geleden dat ze dat daar nog hebben meegemaakt. Er verandert nogal wat in ‘t wielermilieu en m’n pa krijgt van alle kanten signalen dat het deels te danken is aan zijn boek.

Toen de Zaak Festina ontplofte in de Tour van 98′ dacht iedereen dat er iets ging veranderen. Het dopinggebruik zou verminderen. Niks was minder waar. Wat critici ook maar mogen zeggen van het boek van m’n pa (Memoires van een wielerverzorger), het heeft toch sterk bijgedragen aan de hervorming van het huidige wielrennen. Dat en de nogal banaal strenge controle die de renners ondergaan.  Er is zoveel door elkaar geschud het laatste jaar, de kaarten lagen sinds de publicatie van dat boek bloot op tafel, er was geen ontkomen aan.  Je hebt er altijd wel die nog zullen ontkennen. Je weet wel, de types die met hun hoofd en geest nog diep geworteld zitten in het oude wielrennen met dopinggebruik. Een “gewoonte” en publiek geheim dat zo vanzelfspreken voor hen lijkt dat ze alle moeite van de wereld hebben om er aan toe te geven dat het gedaan is met hun wereldje. Of is het nu gewoon omdat ze al heel hun leven pathologische leugenaars zijn? We zullen het nooit weten, maar U snapt wel wie ik bedoel ^^.

Een hele lichting nieuwe renners is de huidige situatie wel heel dankbaar. Een van die kerels is Philippe Gilbert, renner bij La Francoise des Yeux. Als je niet weet wie dat is dan heb je de laatste weken helemaal niet naar het sportnieuws gekeken of een krant in de sportsectie opengeslaan. Philippe heeft nog samengewerkt met Jef toen die zelf nog werkzaam was bij die ploeg. Ja, een goeie renner waar er altijd een wederzijds respect tussen is.

Van al die positieve signalen kan je enkel goed gezind rondlopen natuurlijk. “Maar wat dan met die zaak Godefroot-D’hont waar we nog mee zitten?” vraag ik dan om af te ronden. De mimic op m’n vader z’n gezicht verandert van een tevreden naar een meer zelfzekere glimlach. “Fré”, begint de zin met een overtuigende noot, “die kerel weet niet waar die aan begonnen is, dus maak je maar geen zorgen.” De laatste maanden is er sterk grensoverschreidend lobbywerk geweest met ex-collega’s, renners & teammanagers. Ja, dat dicatefoontje van Jef heeft niet stil gelegen

Ga ik dan toch maar eens een dagje vrij nemen voor die rechtszitting eind dit jaar. ‘t Kan nog best een leuke affaire worden.