Vandaag staat in allerlei kranten een artikel over het stijgend aantal HIV besmettingen bij homo mannen. ‘k Begon het artikel nog rustig te lezen maar even wat dieper in de tekst begon ik het precies wat benauwd te krijgen van de cijfers.

In België zou 1 op de 33 homo mannen besmet zijn met HIV. 1 op de 33 :-s Allez jong. Dat is toch neig veel.
In London is dat 1 op 11 en in Amsterdam is dat zelf 1 op de 10. Als je mij vraagt toch heel beangstigende cijfers.

Een maand terug heb ik me nog laten testen aangezien ik net eens enkele bloedtesten moest ondergaan. ‘t Kwam negatief terug. Eigenlijk had ik niks anders verwacht. Je doet het veilig maar niks is feilloos.

Niet iedereen heeft even veel geluk. Enige tijd terug kwam ik, op een zaterdag, een kennis tegen in ‘t Gentse. Jonge knaap van 23 en bij mij nogal gekend als een feestbeest. ‘Em zag er nogal grauw en bleekskes uit. ‘k Zei toen voor ‘t lachen.. “zou je niet beter es wat minder uitgaan en es wat slaap vatten want ge ziet er uit gelijk een wandelend lijk”.
Een week later kreeg ik te horen dat die al lange tijd besmet is met een SOA.

Meteen werd ik overbemand door een zwaar “oei & deuh”-gevoel terwijl ik mezelf eens op het hoofd sloeg. Niet alleen maar voor die tactloze benadering maar vooral voor ‘t feit dat die jongen besmet was en er al zo afgetakeld uit zag.

Life isn’t fair.

Elke Belg geeft jaarlijks cheque van 235 euro aan het spoor

Ik neem nooit of nauwelijks het openbaar vervoer. Het neemt gewoon te veel tijd in beslag om van A tot B te geraken en ‘t nog niet echt goedkoop ook, laat staan betrouwbaar. En dan lees ik nog zo een artikel in de krant.

Waar blijft mijn “gratis” abonnement?

‘k Loop momenteel met een buikgriep eerste klasse. *bwaaak*

Mood : not enjoyable.

‘t Was een zwaar weekend.  Vrijdag gaan tafelen met vrienden in Kika en daarna Modeshow(ke) in hartje Brussel.

Zaterdag “speed shopping day” aangezien in ik mijn nest lag tot 13.30. Voordat je het beseft zit je ’s avonds weer aan tafel en dan nog eens party party tot de vroeger uurtjes de dag daarop en in de namiddag de doop van mijn petekind. We zouden bijna vergeten dat het onze verjaardag was. Ja, 32 voor wie het persé wil weten.

‘t Was een heel heel snel en vermoeiend weekend. Nu meteen vroeg in bed en morgen zit op den buro met een frisse kop. Let the week begin.

Kadokes? Daar doe ik niet aan mee. Die materialistische neigingen zitten bij ons thuis niet ingeburgerd, maar dat wil niet zeggen dat we af en toe geen kleine attentie aan elkaar kwijt kunnen. Het is gewoon leuker als dat onverwachts is. “Lots of love from family and friends”, dat blijft natuurlijk onbetaalbaar. M’n gsm was, bijna tot verveling toe, een constante toestroom van gelukwensen.Het zijn van de kleine dingen in ‘t leven dat ik het moet hebben. (ja, ik ben het nostalgische type met nogal wat normen en principes)

Deze morgen me, na veel aandringen, ook eens een last.fm account aangemaakt.

Hier zie.