Gisteren na een etentje met Elke en Seyna nog afgestapt naar de Make-Up Club. Het was Eskimo label night. It was good!
Maar daar gaat het nu even niet over, eerder over wat er zich die ochtend rond 04.15 heeft voorgedaan aan de het kruispunt van de Vooruit.
We waren net afscheid aan het nemen aangezien van op dat punt ieder zijn eigen weg ging naar appartement/studentenkot toen mijn oog viel op 2 personen die elkaar zouden kruisen.
Een lichtjes in de wind, maar nog heel bewust van zijn acties zijnde allochtone jongeman (ja, laten we het nu even niet verbloemen he.) en een bejaarde rolstoelgebruiker die, gaande op zijn kledij/uiterlijk, op straat leefde. De allochtone kerel stond half op de baan “interessant” te wezen en de rolstoelgebruiker zat net een beetje klem tegen de stoep en bevond zich op de rijweg.
Net op het moment dat de roelstoelgebruiker los komt neemt de arrogante kloot de rolstoel vast, zet enkele versnelde stappen en lanceerde de roelstoel hard de aflopende straat in. Ik had zo iets van *ma what the fuck?!?*, maar langs de andere kant hield ik daar mijn oog net de hele tijd op omdat ik dat gewoon zag aankomen dat er “iets” kon gebeuren.
Ik kon er net nog snel naar toe sprinten en de stoel afremmen voordat die keihard tegen de borduur zou gevlogen zijn en met zekerheid een harde smak tegen de grond als gevolg.
Oké, normvervaging, ik heb daar geen last van. Wat mij verbaasde is dat die gast dan zo enorm verwonderd doet als je verbaal hard in actie optreedt en dreigend enkele stappen dichter zet. “Hey, ik deed dat om die man te helpen”, riep die in eerste reactie terug.
“Yeah right”.
En dan het typische macho bluf dat ze gebruiken, “wie denkte gij wel wie dat gij zijt, weet jij wel wie ik ben”, “ik ga de flikken bellen, bemoei u niet”, “rasist”. ‘t Is altijd ‘t zelfde liedje. Wat doe je dan… je neemt de telefoon op en belt de politie. Natuurlijk zet die vent hem aan ‘t lopen van het moment dat die door heeft dat ik werkelijk met het noodnummer in verbinding sta.
Spijtig genoeg was de politie niet zo snel. Het duurde een goeie 10 minuten tegen dat ik een telefoontje terug kreeg van de politiediensten om te vragen waar ik me bevond. Ja, ik heb die kerel wel laten lopen net aan ‘t einde van de Tweebruggenstraat. Ik mag fysiek niks ondernemen of op één of andere manier in bedwang houden, want dat mag niet dus was er achter lopen zo wat het enige wat ik kon doen. En ondertussen maar verweten worden voor rasist. ‘t Is echt wel een woord dat maar al te gemakkelijk in de mond genomen wordt. Op een bepaald moment draaide die zich om en zei dan “Kunde het gewoon niet laten? Ik ben nog maar pas terug vrij en dit kan ik nu wel missen”. “Ik onthou je gezicht wel.. “, “blabla”..
Man, man. ‘t Was echt wel bullshit-o-rama.
Soit, ik had mijn kilometerjes ochtendgymnastiek dan wel achter de rug en na zo een lange nacht meer dan rijp om in bed te kruipen en dat is dan precies wat ik gedaan heb.
Ik ga hier nu juist nog een clichématig einde aan plakken om even het punt dat ik probeer te maken wat kracht bij te zetten.
“NIET IN MIJN STAD”
Duidelijk genoeg?
Merci Dirk! Nu nog een slachtoffer vinden om mee te nemen.
